woensdag 6 oktober 2010

De eerste plantagekennismaking

Vandaag hebben we een boottocht gedaan langs de plantages. Om 07u45 kwam de taxi ons ophalen, aangezien er geen openbaar vervoer naar ons vertrekpunt reed. Maar de taxi is echt supergoedkoop. Voor een rit van 45km betaal je 55 SRD of €13,50 (te delen door het aantal personen in de auto, in ons geval 3). Na een uur rijden waren we er. Dan op een boot gestapt om een uur te varen naar de eerste plantage : Alliance. Op dit moment is dat een staatsbedrijf met citrusvruchten. Op de plantage wonen er nog steeds mensen in kleine huisjes Verder is er ook een winkeltje, een kerk, een voetbalveld en een recreatiehuis, naast alle statige maar vervallen woningen van de voormalige directeur, boekhouder, dokter,... Ook op de tweede plantage Bakkie was dit zo. Daar was er ook een schooltje waar er een jongensklas en een meisjesklas was. Maar blijkbaar niet alle kinderen van de plantage gaan naar die school, want even later kwam de schoolboot aan die een aantal kinderen afzette op de plantage. Best wel grappig om te zien. Daarnaast waren er veel kokospalmen en heb ik vandaag iets bijgeleerd. Dat bruin, harig ding dat wij kennen als kokosnoot zit nog in een andere schil. Dus ik had in het begin totaal niet door dat het kokosnoten waren. Het was wel fijn als eerste kennismaking met de plantages en Commewijne. Zaterdag en zondag volgt er een uitgebreidere terreinverkenning. Foto's zullen voor een andere keer zijn, want het uploaden lukt niet echt.

Zicht vanop de brug

Vanuit de boot

Joost op de boot


Kampong (woningen van de arbeiders) op de plantage

Kampong

Kindje aan het spelen

Sluisgebouw

Kreek in de plantage

Evangelische kerk op de plantage

Deel van voetbalveld en rare boom

Stijn op brug en plantagewoning op achtergrond

architecturale stijlbreuk

vervallen directeurswoning

Plantage Alliance heet u welkom

Kreek

Porseleinen (!) toilet in "the middle of nowhere"

vervallen plantagewoningen

Kerkhof op plantage

Kreek op plantage

Wijdenboschbrug over de Surinamerivier. Het bordje zegt 6% stijgen, maar ik denk dat het meer is.

dinsdag 5 oktober 2010

Wennen

Ondertussen zijn we weer een paar dagen verder. En sommige dingen zijn écht wel wennen. Hoewel we erg ons best doen, druipt het er volgens mij wel af dat we "bakra's" zijn. Da's Surinaams voor blanke mensen, Hollanders die niet hier geboren/opgegroeid zijn (ben er nog niet helemaal uit of het nu een negatieve bijklank heeft of niet). We worden heel vaak nageroepen en bekeken, maar niet op een echt irritante manier zoals soms in België gebeurt. Of het gebeurt regelmatig dat er naar ons getoeterd wordt als we aan het wandelen zijn. Een ander iets waar ik nu een beetje aan begin te wennen is het links rijden. Da's nog een erfenis van de hele korte periode dat Suriname onder Engels bewind viel. Maar daarnaast zijn het ook wel redelijk roekeloze rijders die alles doen waar ik mij in België ongelofelijk aan zou ergeren : bumperplakken en pinkers niet gebruiken. Middenvaksrijders is hier onbestaande aangezien ik tot nu toe nog geen weg gezien heb die meer dan twee rijvakken heeft.  En boodschappen doen is hier toch ook een stiel apart. Je kan de winkels onderverdelen in twee grote categorieën. Ofwel is er de Chinese goedkope supermarkt, zowat een kruidenier/buurtsupermarkt (om de 200m). De ene al wat properder dan de andere en met al wat meer spullen dan de rest. Opmerkelijk is dat je er dingen van het kruidvat, spar en colruyt ziet staan, zonder dat deze winkelketens er zijn. Die Chinezen zijn goed voor dingen genre wasproducten, water, blikvoer, ... En dan is er nog de Choi's, een duurdere Amerikaanse supermarkt, vergelijkbaar met een Delhaize bij ons. Maar op en top Amerikaans : met iemand aan de kassa die je spullen op de band legt en iemand die ze in zakken doet. Daar vind je alles van de bekende merken en is er ook gewoon meer keuze. Het enige wat tot nu toe een probleem is, is groenten en fruit. Bij de Chinees vind je niets, tenzij overrijpe bananen of schandalig dure appels (4SRD of €1 voor een mini-appel). Bij Choi's komt er 1keer per week een groenten-en fruitcontainer. Kom je tegen het einde van de week (zoals wij zaterdag), dan vind je al salade die niet meer zo vers is en tomaten en komkommer is dan al helemaal onvindbaar. :( Exotisch fruit, waarvan ik dacht dat het wel makkelijk zou zijn om te vinden is dus een dikke noppes. We zijn ook nog eens naar de centrale markt geweest, maar dat bleek ook niets te zijn. Het stonk er enorm en het zag er nogal vuil uit. Dus ja. Naar het schijnt is er wel een goede markt niet zo ver van ons op woensdag- en zondagochtend. Hopelijk meer soeps.

Nog wat foto's van ons appartement 


Onze appartementen gezien vanaf de poort
                                       Mijn kamer
                                        Onze gigantische  living

zaterdag 2 oktober 2010

Welkom in Suriname

Eindelijk aangekomen in Suriname. De vlucht viel heel goed mee. Alle lof voor KLM : persoonlijke videoschermen waar je heel veel films en series op kon zien, muziek en spelletjes op kon spelen, lekker eten en vriendelijk personeel. Negen uur na vertrek stonden we op Surinaamse bodem. De warmte overviel ons echt : het lijkt wel alsof ik in in een permanente sauna zit die redelijk vochtig is. Ik denk dat het hier toch zeker 30° is. Op weg van de luchthaven naar de stad viel ons vooral één ding op : qua bebouwing spreekt men hier in uitersten. Ofwel is het spliksplinternieuw en modern ofwel is het een bouwvallig bouwpakket dat je bij wijze van spreke in Ikea kan halen. 
Onze appartementen zijn super. Het lot was mij trouwens gunstig gezind waardoor ik op het enige appartement met airco slaap. Foto's volgen later wel, want de internetverbinding is niet ideaal als we er met te veel tegelijk op zitten. 

Gisterenavond zijn we dan nog met een vriend van één van onze projectcoördinatoren nog iets gaan eten en drinken in de stad. Maar iedereen was wel redelijk uitgeteld want het was een lange dag. 

zondag 26 september 2010

Countdown

De Surinaamse avond die we vrijdag hebben georganiseerd was een succes. Waarvoor dank aan mijn collega-reizigers en het aanwezige publiek. Maar je gaat me toch niet meer zo vaak 90 ajuinen en 200 teentjes look zien schillen en snijden. Mijn vingers ruiken er nog altijd naar.

Ondertussen ben ik aan mijn laatste week hier in België begonnen, die het nodige geloop en  to-do-lijstjes met zich meebrengen. Vrijdagochtend begint het grote avontuur !

dinsdag 21 september 2010

Nieuw leven

Nu het nieuwe academiejaar begonnen is, wordt het hoog tijd om deze blog eens terug nieuw leven in te blazen. En dan vooral om binnenkort alle geïnteresseerde mensen op de hoogte te houden van mijn Surinaams avontuur. Voor de toevallige voorbijganger die het nog niet wist : op vrijdag 1 oktober vertrek ik met vijf andere studenten voor een kleine drie maanden naar het verre Suriname in het kader van mijn masterproef. Die zal gaan over "de beheersing van het district Commewijne met specifieke aandacht voor de plantagecultuur". Suriname was vroeger belangrijk omwille van de vele plantages die er waren. Nu worden die niet meer gebruikt en zijn de meeste sterk vervallen. Het zal de bedoeling zijn dat wij enerzijds een aantal monumenten die met de plantagecultuur te maken hebben, onderzoeken en een beschermingsvoorstel uitwerken. Anderzijds focussen we ons ook op de plantage Mariënburg. Daar wordt een beheersplan, een restauratie- en een herbestemmingsvoorstel voor opgemaakt. Het grootste deel van de voorbereiding ligt al achter de rug, maar één belangrijk ding komt er nog aan : vrijdag 24 september organiseren wij een Surinaamse avond. Een avond van Surinaams culinair genot (ahum) die hopelijk wat geld in het laatje zal brengen. Daarnaast moeten er nog 1001 kleine dingen gebeuren voor ik vertrek, dus ik weet mijn dagen wel goed te vullen. Maar het aftellen kan in ieder geval beginnen. Nog 9 dagen...!

vrijdag 9 april 2010

Een eeuwigheid geleden...

... dat ik hier nog gepost heb. Maar zo heel veel is er eigenlijk niet veranderd sinds de laatste post. Of toch wel? Ondertussen heb ik al bijna de helft van mijn 1ste jaar Monumenten-en Landschapszorg achter de rug. En dat bevalt mij zeker : interessante vakken en een kleine (15) maar toffe klas. Alleen was de stressfactor bij de examens net iets hoger dan ik gewoon was. Veel examens op weinig tijd en de inspiratie voor mijn eerste project die maar zeer laat op gang gekomen was. Nu ben ik bezig met mijn tweede project, waar veel werk in kruipt maar het is wel interessant : bouwhistorisch onderzoek van het Dienstencentrum (oud gemeentehuis) van Ledeberg. Concreet hou ik me bezig met hoe dat gebouw er vroeger heeft uitgezien. Helaas is er bitter weinig informatie over te vinden.

Een ander ding is dat Koen en ik nu helemaal ons eigen stekje hebben, aangezien onze derde man vertrokken is om met zijn vriendin samen te wonen. De muren hebben een nieuw likje verf gekregen en nu staan onze meubels er.

Na veel wikken en wegen heb ik in januari ook besloten om mij toch ook een mountainbike aan te schaffen. Die is nu vijf weken de mijne en ik amuseer mij er wel mee. Voor de geïnteresseerden : een Canyon Yellowston 4.0 W in het wit.

En dat was het zo wat ongeveer. Nu ga ik toch terug een poging doen om dat hier iets meer up-to-date te houden.

woensdag 8 juli 2009

Alive and Kicking

Na een hele lange pauze ben ik er weer aan toegekomen om hier eens terug iets te posten. Sinds begin maart is er langs de ene kant veel en niet veel gebeurd. Tot 25 mei draaide mijn leven vooral rond één woord : thesis. En dan vooral om die in eerste zit af te geven, wat geen sinecure was. Vooral als je promotor al vanaf het begin van het jaar subtiel probeert te zeggen dat in tweede zit afgeven zeker geen schande is. Maar dat moet je net tegen mij zeggen... Ik zal er alles aan doen om toch maar te bewijzen dat een eerste zit wél mogelijk is. Dus op 25 mei stond ik mooi aan de Blandijn met drie exemplaren van mijn thesis onder het motto : ben ik er niet door dan is er nog niets verloren, er is namelijk nog een tweede zit voor iets én dan heb ik tenminste een deftige feed-back gehad van drie personen. Ben ik er wel door, dan is dat mooi meegenomen. Opvallend is wel dat mijn ambities wat betreffende mijn thesis stelselmatig verlaagd zijn tijdens het jaar. Eerst was het : "ik wil minstens een 14 voor mijn thesis." Nadat ik mijn uitslag van de examens van januari had, was het : "Goh ja, als ik een 12 heb voor mijn thesis, dan heb ik in totaal nog een onderscheiding." Tot "als ik enkele punten te kort kom voor een onderscheiding in eerste zit, werk ik door voor een onderscheiding in tweede zit." Maar uiteindelijk werd het : "Als ik erdoor ben voor mijn thesis (in eerste zit) ben ik al meer dan content." Pas op, ok vond mijn thesis nog leuk om te doen, allé de ene dag natuurlijk al wat leuker dan de andere, zeker omdat ik in het tweede semester alléén daar mee bezig was, maar er zijn ergens grenzen aan. En wetende dat ik geen academische ambities heb, vermoed ik dat er weinig tot geen werkgevers mij later gaan vragen : "Hoeveel had u op uw thesis?".

Op 6 juni, had ik een veel kleiner katje te geselen, namelijk examen van dat ene cumulvak dat ik nog moest doen, door mijn Spaans van het jaar ervoor. Dat vak was "Inleiding tot de culturele antropologie" van Prof. dr. H. Pinxten. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik naar de eerste drie lessen ben geweest, maar in tegenstelling tot vele andere mensen, konden de lessen mij niet echt boeien en had ik het gevoel dat ik kostbare thesis-tijd aan het verdoen was (in het achterhoofd houdende dat de leerstof enkel uit de syllabus bestond). Twee weken voor het einde van het semester besloot ik mijn gezicht toch nog eens te laten tonen, maar toen stond ik voor een leeg auditorium. Later bleek dan nog dat bijna de helft van de cursus nog wegviel, dus vreugde alom bij mij. Omdat ik eigenlijk nooit naar de les was gegaan en eigenlijk helemaal niet wist waarover de cursus ging, besloot ik er op tijd aan te beginnen. Het kwam er op neer dat ik twee weken had voor dit examen. Maar zelfs al moet je maar 20 pagina's op een dag blokken, dan nog zul je er een volledige dag over doen, terwijl daar normaal slechts enkele uren over gedaan worden. Het examen bestond gewoon uit de titel van twee hoofdstukken en dan maar pennen. Wat wel raar was, per vraag kregen we maar een voor-en achterkant van een A4-blad. Wat me nogal weinig lijkt om een hoofdstuk van 20 pagina's op neer te pennen, zeker in mijn geschrift. Anyhow, ben dus een paar keer papier gaan bijvragen. En daarna... Vakantie (en spannend afwachten tot 25 juni, de dag dat ik zou weten of ik erdoor was voor mijn thesis of niet). Dankzij het interimbureau was ik voor een dag suppoost in het Museum voor Schone Kunsten in Gent. En het weekend werd met vrienden doorgebracht in de Ardennen.

18 juni stond het vliegtuig naar Bologna op mij te wachten. Op bezoek bij Dani, iemand die ik vorig jaar in Sevilla had leren kennen en daar nu op Erasmus zat. Zes dagen ben ik er geweest. In een notendop : dag 1 (avond) en dag 2 : Bologna. Dag 3 : Pisa en Firenze, maar eigenlijk meer op de trein gezeten en in de rij gestaan. Dag 4 : Venetië en dag 5 : de Ducati-fabriek in Bologna.

Twee dagen in België geweest, wat net genoeg was om de was te doen en naar de infomiddag van Monumenten-en landschapszorg in Antwerpen te gaan. De 25ste vertrok ik om 7u 's morgens terug op reis : deze keer trok ik met de VGK naar Normandië : De landingsstranden van D-Day, Étretat, Mont-Saint-Michel, Caen, Cotentin, La Suisse Normande, een calvados-distilleerderij en Rouen stonden op het programma. And it was fun... Opweg naar Normandië mocht ik bellen voor de lettercodes van mijn thesis. Dat waren denk ik toch de twee spannendste uren uit mijn leven tot nu toe. Waarom, enkele weken voor het indienen had ik niet al te positieve commentaar gekregen van mijn promotor, terug met de subtiele hint, tweede zit is geen schande. Maar toch bleef ik eigenwijs voortdoen. De opluchting was toen ook groot toen ik aan de andere kant van de lijn hoorde : Een B, nog een B en ... momentje... nog een B. Proficiat u bent geslaagd !

Drie juli was het dan proclamatie, en volgens mijn telling zijn er in totaal 44 mensen afgestudeerd zijn. Ik weet het exacte aantal master-studenten niet. Er zijn zo'n 150 mensen ingeschreven in het enige gemeenschappelijke vak van de Master geschiedenis, maar een deel hiervan zijn mensen die vakken uit het Master-jaar doen, maar hun thesis pas volgend jaar doen. Ik heb 650/1000 en dat is dus 25 punten tekort om een onderscheiding te hebben, maar hé ik ben vooral blij dat ik erdoor ben en dat ik van die thesis vanaf ben.

Het feit dat ik nu een historica ben, liet mij dan ook toe om mij maandag definitief te gaan inschrijven voor de Master Monumenten-en landschapszorg in Antwerpen. Daar zal ik dus volgend jaar drie dagen in de week mijn broek slijten.

Nu zijn we enkele dagen verder en lig ik nogal grieperig in de zetel. Hoofdpijn, rugpijn, stramme spieren, keelpijn maken zich sinds gisteren meester van mijn lichaam. Gezien ik de koortsthermometer niet afgeslagen krijg, weet ik niet echt of ik koorts heb, maar gisteren leek het toch alleszins zo. Straks maar langs de dokter gaan.

Edit : ondertussen blijkt dat ik toch met een goeie keelontsteking zit...

Voor de rest ga ik deze vakantie nog wat werken (zowel zeilles geven als bij papa werken) en met Koen nog twee weken naar Noorwegen van 18/8-2/9. Jihaa !